Arkade Blog

Wat rouw écht is

Door Mariëlle Kappert, Onderwijsbegeleider identiteit en levensbeschouwing

 

Aandacht en lessen over verlies en rouw zijn heel erg belangrijk in de ontwikkeling van een kind. Meestal streven we er in onze maatschappij naar dat kinderen blij en gelukkig worden en leggen we nadruk op dat ze groeien, beter worden en zich fijn voelen. Het thema van afgelopen Kinderboekenweek paste hier mooi bij: ´Worden wat je wil´. Maar wat doen we als dingen van het leven en in onszelf niet lukken? Leren we onze kinderen ook omgaan met pech, oneerlijkheid, teleurstelling en de dood? Er zijn genoeg dingen in het leven die we niet kunnen oplossen. Dingen die je zo hard raken dat ze veranderen wie je bent. En ook al vinden we het als volwassenen moeilijk die pijnlijke dingen in de ogen te kijken, erover praten met kinderen helpt hen de rest van hun leven hiermee om te gaan.

Rouw is je reactie van gevoelens, gedachten en gedrag ten gevolge van het verliezen van iets of iemand dierbaars. Alles dat je dierbaar is kan een rouwproces in gang zetten; een relatie, een baan, droom over de toekomst of andere ‘zekerheden’ in je leven. De reactie de we hebben bij een verliessituatie is heel persoonlijk en vaak moeilijk onder woorden te brengen. Niet in de eerste plaats omdat ze vaak op een andere manier naar buiten komen. Verdriet is namelijk niet altijd zichtbaar via tranen en boosheid uit zich op allerlei verschillende manieren. Rouw is rauw met een a. Het is pijnlijk, onvoorspelbaar, groot, dan weer klein, lang of kort, soms draaglijk, eenzaam, hevig, veilig en alles er tussenin.

Mensen in de omgeving wensen je vaak mooie herinneringen toe om te koesteren of sterkte met het ‘verwerken’ van het verlies. Dat zou betekent dat het ooit achter de rug moet zijn of minder wordt. Helaas is dat niet hoe het werkt. Rouw reist met je mee door de rest van je leven.

Sinds een paar weken verspreiden verschillende mensen via sociale media een populaire meme die ‘rouw’ in drie potten laat zien. Het laat zien hoe we er omheen groeien in plaats van wat de meeste mensen geloven; dat verdriet krimpt na verloop van tijd. Ik vind dit een treffend beeld dat weergeeft dat degene die rouwt nooit klaar is en het een deel van jou blijft terwijl je verder gaat met je leven. Ik geloof echter ook dat we groeien en veranderen als mens en dat het verlies daarin met ons meebeweegt of zelfs meegroeit. De ervaring van het verlies beweegt, verandert, kronkelt, manoeuvreert en draait. Maar wat we ook doen, het blijft. En dat is oké. We hoeven er niet omheen te groeien, uiteindelijk maken we ruimte vanbinnen voor het verlies en groeit het met ons mee.

Auteur van dit bericht

Mariëlle Kappert, Onderwijsbegeleider identiteit en levensbeschouwing:

‘Het leven kan alleen achterwaarts worden begrepen, maar het moet voorwaarts worden geleefd’