Arkade Blog

“Juf, m’n moeder is ziek…” Over kinderen en beschermengelen….

Door Lonneke Offenberg, Onderwijsbegeleider identiteit en levensbeschouwing

“Juf, m’n moeder is ziek…” Over kinderen en beschermengelen in bijzondere tijden…

In deze bijzondere tijd waarin onderwijs noodgedwongen vooral ‘op afstand’ plaatsvindt, is de uitdaging hoe ik als onderwijsbegeleider een ‘nabije’ levensbeschouwelijke bijdrage kan leveren aan ‘mijn’ directies, teams en kinderen. Ik denk aan Gert Biesta – of liever gezegd aan zijn onderwijsvisie met de pijlers kwalificatie, socialisatie en persoonsvorming . De invulling van ‘socialisatie’ en ‘persoonsvorming’ is mijn speelveld en om het spel goed te spelen heb ik fysieke en emotionele nabijheid nodig. Een schaars goed in coronatijd… Gelukkig had ik tussen schoolsluitingen de ruimte om deze nu zo gemiste socialisatie en persoonsvorming leven in te blazen in een klaslokaal. Graag getuig ik hiervan omdat het illustreert hoezeer direct en nabij contact in de groep van belang is voor (persoons)vorming en welbevinden van alle betrokkenen.

Gewapend met een set (bescherm)engelen voor kinderen bezoek ik zes groepen, allen leerjaar zeven en acht. Mijn aanvankelijke twijfel of dit met name voor de oudsten niet te kinderachtig is, wordt gelogenstraft. Blije gezichten, “welkom juf!..”. Wat wil je nog meer? Ik begin met een persoonlijke ervaring en vertel dat ik dertig jaar geleden het gevoel had dat een beschermengel op mijn schouder zat tijdens een zwaar auto ongeluk. Stilte in de groep… kwetsbaarheid geeft nabijheid. Nabijheid maakt verbinding. Verbinding leidt tot delen: kinderen vertellen hoe zij ervaarden dat ‘n engel aanwezig leek bij een gebeurtenis. Dan via powerpoint: kunstfoto’s en namen van engelen die in elk geloof bestaan. Bijvoorbeeld Djibriel die van Allah de opdracht kreeg om het licht van de maan te temperen zodat de mensen het verschil tussen dag en nacht kennen. Of de kracht van aartsengelen zoals Michael. En Rafael die helpt om helder te denken bij een toets, handig!. Tenslotte doen we het engelenkaartspel. In elke groep is er herkenning bij kinderen na het (blind!) trekken van een kaart. Tijdens het voorlezen van de tekst bij de gekozen engel blijkt dat n.l. vaak direct van toepassing in zijn/haar leven:

  • een ‘Stil’ engel; wees heel stil, dan voel je hoe je engel je aanraakt’ door meisje wat veel praat in de groep…
  •  een ‘Witte veer engel’; mijn engelen zijn dicht bij me’  door jongen die rouwt na overlijden van zijn vader…
  •  een ‘Genezing engel’; als je ziek bent, vraag de engel van genezing om te helpen’ door diverse kinderen met een op dat moment ziek familielid…
  • een ‘Begrip engel’ ; als je in de war bent, vraag je engel of die je hand vasthoudt’ door een jongen die eerder ontoelaatbaar gedrag had vertoond…
  • een ‘Bijzonder kind engel’; als je gevoel hebt dat je anders bent, ziet de engel dat je heel speciaal bent’ door een kind wat wordt gepest…

Toeval?… Verwonderlijk?… Hoe dan ook was onderlinge verbondenheid en saamhorigheid ervaarbaar, zowel voor leerkrachten als leerlingen en dat was een van mijn pedagogische doelen: een nabije bijdrage aan socialisatie en persoonsvorming.

Auteur van dit bericht

Lonneke Offenberg, Onderwijsbegeleider identiteit en levensbeschouwing:

‘Kinderen zijn de beste leerkrachten: ze leren ons met een open blik kijken’