twitter-logo-2 facebook-art Arkade LinkedIn

Arkade-logo01

 

  • Onze openbare school is multicultureel. Arkade helpt ons met een afgewogen lesprogramma over de vijf wereldgodsdiensten.

  • Hoe kunnen wij onze christelijke identiteit als een kwaliteit laten weerklinken in onze school?

  • Het overlijden van een moeder had een enorme impact. Arkade hielp ons het rouwproces op school te begeleiden.

  • Leerkrachten hadden moeite met de betekenis van Pasen. Wij wilden als team teruggaan naar de essentie van dit religieuze feest.

  • Wij gaan fuseren met een ander schoolbestuur. Arkade begeleidt ons bij de invulling van onze nieuwe identiteit.

  • De ouders vroegen om een ouderavond over onze schoolidentiteit. Arkade verzorgde een inspirerend programma.

Door Wim Wever, onderwijsbegeleider identiteit en levensbeschouwing

Geen...

mensen-WeverWim-b

Toen ik in 1978 verplicht onder de wapenen moest, werd mij gevraagd welke religie ik had. Men had vooraf een lijstje gemaakt, zodat ik een keuze kon maken. Later bleek dat mijn keuze op een stalen plaatje werd gestanst, dat ik om mijn nek moest hangen. Wanneer ik onverhoeds op het slagveld het leven zou laten, dan wist men in ieder geval hoe er verder gehandeld moest worden. Met het invullen van het formulier kon ik niet tot een keuze komen. Ik was katholiek gedoopt, had eerste heilige communie gedaan en werd daarna, logischer wijze, ook gevormd. Daar werd in die tijd (eind jaren zestig) niet naar gevraagd; als gezin deden we gewoon mee. Maar als 19 – jarige twijfelde ik, want ik had wel gemerkt dat er meer was dan alleen het katholieke geloof. Dus ik heb geen hokje aangekruist, maar ik heb toegevoegd dat het Christendom het beste bij me paste. 

Wanneer kinderen in de klassen en soms ook leerkrachten, vragen over mijn voorkeur uit de vele religies, dan antwoord ik meestal met de volgende metafoor: ‘Ik ben supporter van een mooie club uit Alkmaar. Maar ik weet dat er voetbalfans zijn die een hele andere club op handen dragen. Al kan ik me dat moeilijk voorstellen, toch is dat voor hen de enige echte club. Het wordt clubliefde genoemd. In Rotterdam wordt er zelfs een onderzoek gedaan of er zoiets als een Feijenoord-gen bestaat en of deze gen genetisch bepaald is. Maar ultimo heb je andere clubs en teams nodig om met elkaar te kunnen voetballen.’
Dit geldt ook voor de verschillende religies. Je hebt een voorkeur, vaak omdat dit meegegeven is door de ouders, de school en de samenleving waarin je als kind bent opgegroeid. In mijn tijd was er nog de verzuiling: van de katholieke school tot aan de katholieke bakker. En we zochten ruzie met de openbare school, niet eens wetend waarom, dat werd niet verteld. Je deed gewoon mee.
In deze tijd kunnen kinderen meer kiezen. De scholen die ik begeleid hebben een open houding naar hun kinderen en de ouders. Meestal is er geen duidelijke keuze voor een religie of levensbeschouwing. Het zijn meer waarden die belangrijk zijn, dan een duidelijke confessie. Ik zie dat het soms gebeurt dat kinderen als het ware in een spagaat komen. Een voorbeeld is de openheid die er is bij ziekte en rouw in de westerse samenleving en op de scholen. Terwijl er thuis heel anders over wordt gedacht en naar wordt gehandeld. Ik denk dat de rol van de leerkracht heel belangrijk is voor een kind dat in zo ’n situatie komt.

Op mijn stalen plaatje stond trouwens bij religie: ‘geen’. Mensen in hokjes zetten is van alle tijden…

Wim Wever, Onderwijsbegeleider identiteit en levensbeschouwing